Εσύ που με την ψήφο μου με κυβερνάς, με ξεπουλάς, με υποτιμάς και με προδίδεις, με ρώτησες ποτέ τι νοιώθω;Όταν σε βλέπω στη τηλεόραση να μου μιλάς για ανθρωπιά και δικαιώματα, σκύβω το κεφάλι και ντρέπομαι γιατί πάντα μιλάς για κάποιο ξένο και ποτέ για εμένα. Όταν σε βλέπω στα μπαλκόνια, να μου κόβεις το μισθό και τη σύνταξη, τρίζουν τα δόντια μου και ντρέπομαι γιατί ξέρω ότι θα τα δώσεις σε επιδόματα αλληλεγγύης, στους άλλους που περιμένεις να σε ψηφίσουν.
Όταν με έβαλες υπόχρεο στο ΔΝΤ, λύγισα και ντράπηκα γιατί έσπειρες το φόβο στη ψυχή μου για την εθνική μας κυριαρχία. Όταν έκλεψες τις οικονομίες μου στο χρηματιστήριο δε μίλησα και ντράπηκα γιατί ήμουν τόσο ανίσχυρος.
Όταν έβαλες στο σπίτι μου ληστές και δολοφόνους, κούρνιασα στη γωνιά μου και ντράπηκα γιατί δεν είχα το κουράγιο να προστατέψω την οικογένεια μου. Όταν ψάχνω στους πάγκους των λαϊκών για λίγα σαπισμένα φρούτα, δακρύζω και ντρέπομαι γιατί μετά από τόσα χρόνια δουλειάς έκανες τη σύνταξη μου να μη φτάνει ούτε για να φάω. Όταν μέσα στο μάθημα της Ιστορίας ακούω για συνωστισμό στη Σμύρνη και ότι τα Ίμια είναι Τουρκικά, αναρωτιέμαι και ντρέπομαι γιατί η μάνα μου, δε με έμαθε ιστορία και ο πατέρας μου δε με έμαθε να διεκδικώ. Όταν βλέπω στα ξένες εφημερίδες να διασύρουν τη χώρα μου, αγανακτώ και ντρέπομαι αλλά σκύβω το κεφάλι γιατί νοιώθω μόνος και δε ξέρω τι να κάνω.









